«زني در چهارراهِ جاذبه‌هايِ بي‌بديلِ حسي كه پرده‌هايِ رنگينِ چشم‌هاي‌اش را بر واژه‌هاي وصف‌هاي‌اش از آدم‌ها و جهان مي‌كشید و كودك‌وار الفت و دوستيِ اشياء و پرنده‌ها و پروانه‌ها را مي‌طلبید؛ تقاطع حساسيت‌هايِ درمان ناپذيرِ كشش به سويِ زيبايي‌، مرگ عشق‌، شوريده‌گي و تاب ناكسيِ كلماتِ آهنگين‌، كه بر همه‌يِ آن‌ها آزرم،‌ نجابت و بداهتي شاعرانه موج مي‌زد؛ مهرباني هولناكِ مادرزادي كه پناه مي‌داد‌؛ صدايي كه از نوازشِ سيره‌ها بر مي‌خاست و شنونده را تسخير مي‌كرد و مرد يا زن يا هر كسی كه آن صدا را مي‌شنيد؛ مي‌گفت اين زن چه آيتي از شهود و جاذبه‌يِ  شهود است كه حتا اگر چشم‌هاي‌ات را ببندي باز هم آن طراوت به بداهت در پيشِ روست.»

سیمین بهبهانی:

<><><><><><><><><><>

سیمین دانشور:

نیره توکلی:

«زندگی پر فراز و نشیب غزاله علیزاده و تاثیر آن در داستانهایش بخوبی مشهود است. جدایی از شوهراولش، پذیرفتن دختری از بازماندگان زلزله بویین زهرا، تجربه‌هایش از فرانسه و ... همگی بر داستان‌های او تاثیر گذاشته است.

غزاله همواره در پی بازآفرینی زنی زیبا و زمینی است که به مرگی پیش‌رس و غیرعادی می‌میرد. از همین رو زمانی که مبتلا به سرطان شد، خودش نیز به داستان‌هایش پیوست.»

<><><><><><><><><><>

منصوره اشرافی

محمد مختاری:

                                                               «بوف کور - صادق هدایت»

«قصد القای تشابه ندارم، اما این تقارن گویایی است که ادبیات داستانی ما با چنین تامل و سلوکی اغاز شده است. شکلی از تنهایی و اضطراب که تنها در حیات داستانی می‌توانسته است؛ وجود خود را مجسم کند و سرانجام نیز در مرگی داستانی این داستانی زیستن و داستانی مردن از مشخصه‌های سلوک غزاله است

این در حقیقت سلوک رویا بینان تنهاست، که مرگشان نیز یادآور دل‌مشغولی‌های همیشگی زندگی آنهاست. این زندگی و مرگ داستانی مبنای جهان‌بینی تراژیکی است که تنها در خانه شعر و داستان و هنر؛ روشنای آرام‌بخشی می‌یابد و هنگامی که این خانه و پناهگاه هم نا امن می‌شود، دستخوش اضطراب و آسیب می‌ماند، آرامش بکلی بهم می خورد. شاید این سلوک و این جهان‌بینی تراژیک به نشانه این است که زندگی اجتماعی دوران ما، از ادراک و همدلی و هم‌رازی و همراهی با آن؛ در بسیاری از مراتب و مدارج فارغ و حتا بیگانه مانده است. یا مجال رابطه و همدلی و همراهی با آن را در مراحل مختلف پیدا نمی‌کرده است. یا این مجال را از او دریغ می‌داشته و سلب می‌کرده‌اند و شاید بهمین سبب داستانی زیستن و داستانی مردن - در وجوه گوناگونش ـ سر نوشت اهل قلم شده است. اهل قلم و اهل هنر  و اهل فرهنگ که حتا خودمان هم تا وقتی زنده‌ایم، متاسفانه به خودمان نمی‌پردازیم یا نمی توانیم بپردازیم. و یا نمی‌گذارند بپردازیم. در نتیجه کم به فکر اضطراب هم‌ایم و هنگامی که تنهایی به جدائی کامل انجامید؛ تازه می‌فهمیم که یکی دیگر هم رفت - یعنی باز (ناگه شوی خبر که جام شکست) حال آن‌که (ناگه) قیدی برای دیگران هم هست، در حالیکه اهل علم بیش از هر کسی از موقعیت خود با خبرند  یا انتظار می‌رود که با خبر باشند