www.aliaram.com
آشغالدونی
فهرست :
بخش يک
بخش دو
بخش سه
بخش چهار
بخش پنج
بخش شش
بخش هفت
بخش هشت
بخش نه
بخش ده
1
به کوچة بعدی که پيچيديم، من حسابی دمغ و پکر بودم و کفرم از دست بابام در اومده بود. و ويرم گرفته بود که سر به سرش بذارم و حرصشو در بيارم و تن و بدنشو بلرزونم. بابام آدم کله شقی بود، انصاف نداشت، حساب هيچی رو نمیکرد، هميشه به فکر خودش بود. تا میتونست راه میرفت، کوچه پس کوچههای خلوتو دوست داشت، در خانههای خالی را میزد، از خيابانهای شلوغ می ترسيد، از جاهای ديدنی فراری بود خيال میکرد رحم و مروّت تنها درخرابهها پيدا ميشه. خسته که می شد مینشست، و وقتی مینشست، بدترين جاها مینشست، زير آفتاب، وسط کوچه، پای تير چراغ، کنار تل زبالهها، جايی که تنابندهای نبود، جنبدهای رد نمیشد و بو گند آدمو خفه میکرد. ديگه حاضر نبود جم بخوره، ساعتها تو خودش کنجله میشد و حرکت نمیکرد، پشت سرهم ناله میکرد که چرا هيشکی از اون جا رد نميشه، چرا کسی به داد ما نمیرسه، بعد، بعدش خواب میرفت، خواب که میرفت صداهای عجيب و غريب در میآورد،؛ به خودش میپيچيد. بيدار که میشد، منو به باد فحش میگرفت، که چرا بيدارش کردهام، چرا دوباره دردش گرفته، چرا سردش شده، گرمش شده، دلش مالش میره. و من هيچوقت هيچچی نمیگفتم. نمیگفتم که من کاری نکردهام، گناهی ندارم. يه هفته تمام همه جا رو گشته بوديم، هيچ جا آرام و قرار نداشتيم، اگه ته ماندة غذايی به دستمون رسيده بود، بيشترشو بابام بلعيده بود و بعدش بالا آورده بود. و هی به من و دنيا فحش داده بود که چرا بالا ميآره، چرا هيچ چی تو دلش بند نميشه، انگار که همهاش تقصير من يا تقصير دنيا بوده. اگه رهگذری، پيرزنی، يا حتی بچهای، چند سکهای به من يا به ما داده بود، همه را از چنگم درآورده بود و برای خودش سيگار و قرص نعنا، يا نبات خريده بود، همه رو خودش بلعيده بود و هيچ وقت بهم نداده بود. شبها مجبورم میکرد بالا سرش بشينم تا خواب بره، و صبحها با لگد بيدارم میکرد. اين بود که ديگه کفری شده بودم. جانم به لب رسيده بود، و ويرم گرفته بود که تلافی کنم، بلايی سرش بيارم، لجشو در بيارم و تن و بدنشو بلرزونم. اما من که نمیتونستم بابامو بزنم، يا فحشش بدم، بلدم نبودم که ناله کنم، خرناسه بکشم، تو خواب حرف بزنم، وسط کوچه چار زانو بشينم بالا بيارم. پولم نداشتم که آّبنبات و قرص نعنا بخرم و بخورم و به او ندم. و نمیدونستم که چه جوری کفريش بکنم. اول تو لولة کوتاهی که داشتم چند بار فوت کردم، بابام چيزی نگفت. بلندتر فوت کردم، بازم چيزی نگفت، جلوتر زدم و تندتر کردم، خبری نشد. اونوقت شروع کردم به خوندن، آواز خوندن، آواز که نه، همين جوری قدمهامو میشمردم، راه رفتنمو میشمردم: «هيجده نوزده، بيست ، ای خدا زهرا يار ما نيست، هيجده، نوزده، بيست، ای خدا زهرا يار مار نيست.»
که غرولند پدرم دراومد و داد زد: «چه مرگته تخم سگ؟»
و بلندتر داد زدم: «ای خدا زهرا يار ما نيست، ای خدا زهرا يار ما نيست.»
بابام با سگرمههای تو هم تندتر کرد که خودشو به من برسونه، اما بابام کمی میلنگيد و شانة راستش تاب میخورد، من که نمیلنگيدم و شانهام تاب نمیخورد، با قدمهای بلند، طوری میرفتم که میدونستم بابام نمیتونه منو بگيره و با بدجنسی میخوندم: «شونزده پونزده بيست، ای بابا زهرا يار ما نيست.»
بابام داد زد: «واسه چی دم گرفتی و خوشحالی میکنی کره خر؟»
جواب دادم: «همين جوری، ای ننه زهرا يار ما نيست.»
بابام تشر زد: «خفه خون بگير، عين عنتر ورجه ورجه میکنی که چطور بشه؟»
گفتم: «خفه خون بگيرم که چطور بشه؟ چيزی که گيرمون نيومده بخوريم، جايی هم نداريم که شب بتمرگيم، آوازم نخونم که چطور بشه؟»
بابام گفت: «اگه آواز شکمو سير میکنه بگو منم...»
يک مرتبه حرفش را بريد و برگشت طرف دو زن چادری که از کنار ما رد میشدند و با صدای ضعيفی ناليد: «به حق حسين شهيد به من مريض رحم کنين، به اين جوان رحم کنين.»
زنها نگاه کردند و رد شدند و بابام آه بلندی کشيد و گفت: «ای ارحم الراحمين.»
منم آه کشيدم و گفتم : «زهرا يار ما نيست.»
بابام که ديوانه شده بود داد زد: «پدرسوختة سگ مسب!»
کوچه تمام شده بود و ما رسيده بوديم به خيابانی که تاريکی دمدمههای غروب، درختها و گوشه و کنارهای خالی را پر میکرد. رفت و آمد مردم و ماشينها شلوغی زيادی راه انداخته بودم، بابام خودشو به من رسوند و بازومو گرفت و گفت: «برگرد بريم!»
و من گفتم: «من که ديگه بر نمیگردم.»
بابام با التماس گفت: «تو چهات شده؟ چرا حرف منو گوش نمیکنی؟»
و من چشمم افتاد به مرد قد بلندی که پشت به ما، کنار جدول خيابان تکيه داده بود به يه درخت و پاهاشو از هم جدا گذاشته بود و دستهايش را به پشت زده بود و تسمهای را به جای تسبيح لای انگشتهاش میچرخاند. به بابام گفتم: «اونهاش.»
بابام پرسيد: «کيه؟»
گفتم: برو بهش بگو، شايد يه چيزی بهت بده.»
بابام اول مرد قد بلند و بعد منو ورانداز کرد، نمیدانست بره يا نره که من دوباره زدم رو بازوش و گفتم: «برو، برو جلو!»
بابام رفت جلو و منم پشت سرش. بابام دستشو دراز کرد و پنجة بزرگشو گشود و ناليد: «ای آقا، من ذليلم، پيرمردم، مريضم، تو ولايت غربت گير کردهام، اگه میتونی، وسعت میرسه، کمکی بهم بکن که ابوالفضلالعباس در اون دنيا عوض ميده.»
مرد تا سرشو برگردوند طرف ما، من يه هو خشکم زد يارو صورت دراز و چانة نوک تيزی داشت و دو چشم از حدقه درآمده، و دو رديف دندان درشت و لخت که همه بيرون بود، انگاری که اصلا" لب نداشت، و چوب سيگار بلندی که سيگار نداشت گرفته بود لای دندانها، نگاهی به بابام کرد و بعد زل زد به من که عقبتر ايستاده بودم. بابام دستوشو عقب کشيد و منتظر شد، و ياروهم چنان زل زده بود به من که بابام برگشت و منو نگاه کرد. اونوقت با صدای نازکی که انگار مال خودش نبود کفت: «خجالت نمیکشين که گدايی میکنين؟»
بابام ناليد: «چه کار کنيم آقا؟ اگه داشتيم که دست پيش کسی دراز نمیکرديم.»
يارو چوب سيگارشو لای دندوناش چرخاند و دوباره زل زد به من و گفت: «اين پسره کيه؟»
بابام گفت: «نوکر شماس.»
و مرد گفت: «چرا نمیفرستيش دنبال کار؟ میخوای با نون گداي گردنشو کلفت کنه؟»
بابام گفت: «ای آقا جان، کار کجا بود؟ اگه قبول میکنين بياد دولت منزل شما و غلامی بچهها تونو بکنه.»
من عقب عقب رفتم، از نگاه يارو معلوم نبود که چه خيالاتی پخته، اگه يک مرتبه دستشو دراز می کرد و مچ منو میچسبيد و میگفت: «خيلی خب، باشه.»
و کشان کشان منو میبرد دولت منزل خودش، چه کار میتونستم بکنم؟ دولت منزل او چه جور جايی بود يک خانة درندشت با هشتیهای متعدد و زير زمينهای تاريک، بچههای قد و نيمقد، همه دراز و لاغر؛ همه شبيه خود او، با چشم های برآمده، چوب سيگاری لای دندانها، و همه با صدای زنانه از توی دخمهها و اتاقهای خلوت منو صدا بزنن و من بايد غلامی همه شونو بکنم؟ اما يارو همچو خيالی نداشت، انگار که فکرش جای ديگه بود که برگشت و به پياده رو روبرو خيره شد و من درست دراز کردم و زدم رو بازوی بابام که بريم و بابام سری تکان داد و چشمکی زد که مثلا" صبر کن ببينم چطور ميشه. مرد قد بلند يک مرتبه داد زد: «عباس! عباس!»
از پيادهرو آن طرف، مرد خپلهای پريد وسط خيابان و داد زد: «قربون آقا گيلانی!»
در حالی که مواظب راست و چپش بود از لای ماشينها رد شد و آمد طرف ما، صورت گرد و سبيل پرپشتی داشت و يک قسمت پيشانيش سوخته بود و سوختگی، نصف ابرويش را خورده و از بين برده بود. تا جلو يارو رسيد خودشو لوس کرد و دندانهاشو نشان داد و يارو، دماغ برگشتة او را وسط دو انگشت گرفت و گفت: «کجايی سبيل؟»
عباس گفت: « شما تشريفتان کجاس؟»
آقا گيلانی گفت: «من نيم ساعت بيشتره که اين جا منتظر توی مادرمرده هستم.»
عباس گفت: «منم همهاش دنبال شما میگشتم.»
من بازوی بابامو چسبيدم. تا خواستيم راه بيافتيم که آقا گيلانی، بی اونکه به طرف ما برگرده گفت: «يه دقه وايستين!»
بابام ايستاد و من ديگه خاطر جمع شدم که يارو خيالاتی برامون پخته، اما بابام که اين چيزا سرش نمیشد، او حاضر بود مدتها دست به سينه بايسته، حتی اگه عوض چند سکه پول سياه، يه عالمه فحش تحويل بگيره
بگيره.
آقا گيلانی از عباس پرسيد: «چند نفر جمع کردی؟»
عباس گفت: «بيست و هفت هشت نفر.»
آقای گيلانی گفت: « ساعت شيش حاضرن؟»
عباس گفت: «سرچار راه ، درست سر ساعت.»
آنوقت يارو دست کرد تو جيب، يک مشت پول کشيد بيرون و يکی را سوا کرد و داد به عباس و عباس پول را گرفت و يا علی گفت و جيم شد. آقا گيلانی که میخواست دل ما را بسوزاند برگشت و گفت: «فردا بيست و هفت هشت نفر پولدار ميشن.»
بابام دوباره شروع کرد به عزوجز : دستم به دامنت آقا، يه کاری بکن مام پولدار بشيم، به خداوندی خدا از او بيست و هفت هشت نفر مستحقتريم.»
آقا گيلانی چوب سيگارش را از لای دندانها برداشت و تف کرد وسط خيابان و دوباره گذاشت لای دندانها و گفت: «فردا شش صبح سر اون چار راه وايستين.»
پايين خيابان را نشان داد و چند سکه ريخت کف دست بابام. برگشت و با صدای بلند داد زد: «جهانگير! جهانگير!»
ما دوتا دور شديم، من که حسابی ترسيده بودم و بابام دست و پاشو از ترس يا خوشحالی چنان گم کرده بود که يارو را دعا هم نکرد، چند قدم که رفتيم، من برگشتم و پشت سرمو نگاه کردم. مرد چاق ديگهای که سبيل نداشت ايستاده بود روبروی يارو و داشتند با هم حرف میزدند. بابام گفت: «حالا بريم يه چيزی بخوريم.»
من که داشتم از گشنگی غش و ضعف میرفتم، جلوتر افتادم و پيچيديم نبش يک بازارچه، از جلو آشی که رد میشدم
پدرم ايستاد و گفت: «دو پياله آش.»
من دوباره دمغ شدم. خيال میکردم چيز بهتری میخواهيم بخوريم. آشی دو پياله پر کرد و با تکهای نان داد دست ما، من گفتم: «بازم آَش؟»
بابام گفت: «بخور گرمه.»
نشستيم کنار ديوار، روبروی هم. نان را قسمت کرديم، پدرم سهم خودشو گذاشت رو زانوش، يه لقمهام کرد تو دهنش، يک قاشق آش هرتی کشيد بالا. من پرسيدم : «فردا میريم؟»
بابام گفت: «پس چی که میريم.»
گفتم : «من نمیخوام برم.»
بابام بد جوری منو نگاه کرد گفت: «واسه چی نمیخوای بری؟»
گفتم: «نديدی چه قيافهای داشت؟ چشماشو نديدی؟ دندوناشو نديدی؟»
بابام همانطور که هورت هورت آش میخورد گفت: «چشماش به توچه؟ دندوناش به توچه؟ وقتی قراره پولدارمون بکنن، بايد خيلی خر باشيم که نريم.»
من رفته بودم تو خيالات، و با آش بازی میکردم. بابام تشر زد: «بخور، سرد ميشه.»
من شروع کردم به خوردن، همچی که میخوردم، انگار حال خودمو نداشتم، يه جوری سرم گيج میرفت، رفته بودم تو فکر يارو، انگار که هنوز هم پشت به ما ايستاده بود و چوب سيگارشو لای دندونها میچرخوند و با جهانگير حرف میزد. و بعد ديدم دستشو کرد تو جيب و يک مشت پول کشيد بيرون و يکيشو سوا کرد و داد دست جهانگير. و به ما که میخواستيم راه بيافتيم. تشر زد: «يه دقه وايستين!» و ما ايستاديم. و جهانگير «ياعلی» گفت و جيم شد. و او برگشت طرف ما، چوب سيگارشو جويد و به بابام گفت: «پسرتو ميدی به من که غلامی بچه مو بکنه؟ عوضش من پولدارت میکنم.»
و يک هو دست منو گرفت و کشيد توی يک کوچة تاريک. و پدرم پشت سرِ ما ناليد: «کجا میبريش، کجا میبريش؟» و يارو، بازوی درازش را پيچيده بود دور گردن من، با قدمهای بلند، منو می برد طرف خونة خودش و مرتب میگفت: «میخوای پولدار بشی؟ میخوای پولدار بشی؟»
که بابام زد روبازوی من و گفت: «باز رفتی تو فکر؟»
گفتم: «نه، نرفتم.»
بابام گفت: «آشتو بخور.»
يک جرعه سر کشيدم، بوی بدی میداد. بابام گفت: «اگه دوست نداری حرومش نکن، بده به من.»
و کاسة آش منو گرفت و يه هو کشيد بالا. بلند شديم و کاسهها را پس داديم و راه افتاديم. من پرسيدم: «کجا داريم میريم؟»
بابام گفت: «سرچار راه.»
پرسيدم: « از همين حالا؟»
گفت: « چه فرق میکنه، وقتی قراره کنار خيابون بخوابيم، میريم سر چارراه میخوابيم.»
گفتم: «يه وقت نصف شبی نياد سراغ ما؟»
گفت: «به خداوندی خدا عقلتو از دست دادی و پاک خل شدی.»
سر چارراه که رسيديم، بابام ايستاد، يه دستشو زد به ديوار و دست ديگهشو گذاشت رو دلش. گفتم: «بازم شروع شد؟»
بابام زير لب گفت: «سگ مسب! سگ مسب!»
و يک مرتبه به خودش پيچيد و نشست پای ديوار و شروع کرد به ناله. چند نفری که رد میشدند، برگشتند و ما را نگاه کردند و يه زن چادری از من پرسيد: «حملهايه؟»
بابام دهنشو باز کرده بود و لهله میزد. کنارش نشستم و گفتم: «انگشت بزن.»
عصبانی شد و گفت: «چی چی انگشت بزنم؟ انگشت بزنم و يه تومنو بيارم بالا؟»
هميشه همينو میگفت. هميشه حيفش میاومد چيزی رو که خورده بالا بياره. و هميشه اين جوری لج منو در میآورد که گفتم: «خيلی خب، پس درد بکش.»
تو خودش گره خورد. سرشو گذاشت رو زانوهاش، ناکه کرد، خم شد، بلند شد، نشست و خواست باد گلو رها بکند که نتونست و زير لب تکرار کرد: «سگ مسب! سگ مسب! سگ مسب!»
و من شروع کردم به ماليدن شونههاش که يک دفعه انگشتش را کرد تو حلقش و آش، آشی که يک دقيقه پيش خورده بود، شکوفه زد بيرون. دور دهنشو با انگشت پاک کرد، نفس بلندی کشيد و آروم شد و گفت: «سردمه.»
و شروع کرد به لرزيدن. من گفتم: «چه کار کنم؟»
گفت: «يه جای گرم واسهام پيدا کن.»
من نمیدونستم از کجا جای گرم پيدا کنم که چشمم افتاد به پسری که از اتاقک تلفن بيرون میاومد، به بابام گفتم: «ميری اون تو بخوابی؟»
بلند شد و همين جوری که میلرزيد رفت تو اتاقک تلفن و به من گفت: «از اين بغل تکون نخوریها!»
و دَرو بست. من نشستم کنار اتاقک، پاهامو گذاشتم اونور جوب. خيابان شلوغ بود، ماشينها می اومدند و میرفتند. و دو رو برما بدجوری تاريک بود و من واسه اين که ترسم بريزه زير لب میخوندم: «ای خدا زهرا يار ما نيست، ای بابا زهرا يار مانيست.»
که بابام در اتاقک را باز کرد و همانطور که تو هم مچاله شده بود، سرشو آورد بيرون وگفت: «بسه ديگه پدرسگ، شاشت کف کرده؟»
گفتم: «من که کاری با تو ندارم.»
با دلخوری گفت: «نمی دونم گرسنگی بکشم؟ درد بکشم؟ يا اين صدای نکرة تو رو بشنوم؟»
گفتم: «تو فقط صدای منو میشنفی و سروصداهای ديگه رو نمیشنفی؟ صدای ماشينا و آدمارو نمیشنفی؟ پس چرا به اونا فحش نميدي؟ همهشو به من فحش ميدی؟»
غر زد و درو محکم داد جلو. من چند دقيقه ساکت نشستم. بعد، از پشت شيشه داخل اتاقک را نگاه کردم. بابام کنجله شده بود، زانوهاشو جمع کرده بود تو دلش و سرشو خم کرده بود، انگار که سينة خودشو تماشا میکرد و چشماشو طوری روهم فشرده بود که آدم خيال میکرد میخواد جلو گريههاشو بگيره. تا برگشتم، يارو را ديدم که اون ور خيابان ايستاده و داره ما را می پاد. فوری خوابيدم پای اتاقک. زانوهامو جمع کردم تو دلم و سرمو خم کردم طرف سينه، چشمامو بستم. يه مدت گذشت ديگه ترس ورم داشته بود و خيال میکردم که طرف اومده و ايستاده روبروی من و منتظره، من چشم واکنم تا حسابمو برسه. و همين جوری بود که خوابم برد، تا دمدمههای صبح، که بابام با يه لگد بيدارم کرد. چشم که واکردم، بابام گفت: «بلندشو کره خر.»
بلند که شدم، هوا گرگ و ميش بود و هنوز آفتاب نزده بود، و اون ور چارراه، چند نفر دور ماشينی حلقه زده بودند. بابام گفت: «خودشونن.»
من ديگه ترسم ريخته بود. فکر هيچچی رو نمیکردم. با بابام رفتيم طرف ماشين، عباس نشسته بود روی رکاب و داشت نون و تخم مرغ میخورد و هر وقت که لقمهشو گاز میزد، سوختگی صورتش کش میاومد و پلک پايينشو میکشيد پايين. مارو که ديد پرسيد: «آزمايشگاهی هستين؟»
بابا گفت: «خدا عزتتون بده آقا.»
عباس گف&#