دو حکايت تاريخی:

معامله    

علیرضا عطاران «آرام»

موبدی زرتشتی که معتقد به رستاخیر بود، با یک نفر مانوی که به تناسخ (*)]، باور داشت، در حال گفتگو و مباحثه بود.

مانوی از موبد پرسيد: «مگر شما در روز رستاخيز دوباره زنده نمی شويد؟»

موبد پاسخ داد: « درسته، پروردگار مردمان را در روز رستاخيز دوباره زنده می کند!»

مانونی نیشخندی زد و گفت: «پس ده درهم طلا به من بده؛  روز رستاخير که دوباره زنده شدی، من بجای آن يک هزار درهم  پس خواهم داد.»

موبد پاسخ داد: «من اين درهم ها را به تو می دهم، اما چگونه بدانم که هنگامی که دوباره زنده شدی در کالبد خود باشی، نه مار و کژدم و چلپاسه ای؟(**)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(*) معتقدان به تناسخ، بر این باورند  که روح آدمی پس از مرگ، يك سلسله توالد و تجديد حيات را طى می کند و پياپى از جسمی به جسم دیگری حلول می کنند. و این انتقال به اجسام دیگر، لزومن این نیست که جسم انسان باشد، بلکه ممکن است در حيوانات؛ جانوران و... باشد.

(**)  چلپاسه  = مارمولک

شرط جغدها

علیرضا عطاران «آرام»

در دهکده ای ويران؛ دو جغد در حال گفتگو هستند. جغد ماده به جفت خود می گويد: «همسری تو را می پذيرم، اما ويرانه های يک دهکده مرا بس نيست. برای يک زندگی شايسته، لااقل ويرانه های بيست آبادی را می خواهم.
جغد نر پاسخ می دهد: «اگر اين پادشاه همچنان در تخت بماند، همه ی ايران شهر مال ما خواهد بود.»(*)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(*) با بر تخت نشستن بهرام اول؛ تغییرات عمده ای در امپراتوری ساسانی و کشور ایران بوجود آمد. در دوران پادشاهی او است که موبد کرتیر یا «کردیر» به استوار ساختن پایه های دستگاه حکومت دینی اقدام کرد و او بود که «مانی» پیامبر و حکیم بزرگ ایرانی را به بالای دار فرستاد. بعد به این هم رضایت نداد و از بهرام خواست پوست او را بکنند و آن را پر از کاه کنند و مدت ها بر دروازه شهر آويزان کنند، همان دروازه ای که به جندی شاپور معروف شد.
گفته شده همين پادشاه همراه موبد کریتر روزی ناچار می شوند در دهکده ای ويران؛ شب را سر کنند. و همانجا اين گفتگو را می شنوند.

داستان بازگشت به فهرست مطالب

 صفحه‌ی اول سایت |   تماس  |  RSS

ادبيات | داستان تاريخی